Εμείς

Υπάρχει γιατί κάποια εργαλεία έμειναν στο συρτάρι. Εργαλεία δίκαιης κατανομής βάρους, προτεραιοποίησής τους και της διαφάνειας. Η φθορά που ακολούθησε δεν ήταν αναπόφευκτη. Ήταν η φυσική συνέπεια της απουσίας σκέψης. Εμείς θέλουμε να τα προβάλλουμε και να διεκδικήσουμε την εφαρμογή τους γιατί πιστεύουμε ότι η απόφαση σεβασμού και ενεργοποίησής τους μπορεί να οδηγήσει στην εξυγίανση των τραπεζών και της οικονομίας και την ανόρθωση της κοινωνίας.

Η υποβάθμιση των εξουσιών της δημοκρατίας

Για χρόνια, το πολιτικό προσωπικό της χώρας αποφεύγει να σκεφτεί. Η εκτελεστική εξουσία διεκδίκησε να υποκαταστήσει απόλυτα όλες τις εξουσίες της δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία έγινε εργαλείο της εκτελεστικής. Κι η δικαιοσύνη δεν υπερασπίστηκε τις κατακτήσεις της. Μέσα από μηχανισμούς ελέγχου της εκτελεστικής με την άκρατη υποστήριξη της νομοθετικής έχασε την ανεξαρτησία και το δικό της δρόμο, έχασε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Καθεμία από αυτές τις λειτουργίες υποχώρησε βαδίζοντας το δρόμο της αναβολής, της μετακύλισης του βάρους στους δανειολήπτες και τους πολίτες, της αποφυγής της σκέψης. Και η φθορά που ακολούθησε ήταν αναπόφευκτη. Το βλέπουμε σήμερα καθαρά, ακόμη και στις εκθέσεις των θεσμών. Τα παλιά βάρη παραμένουν. Η ανάπτυξη ασθμαίνει. Η κοινωνία κουράστηκε.

Δεν είναι στις σκέψεις μας να εξοστρακίσουμε τις τράπεζες ή την αγορά από τη ζωή της χώρας. Δεν θα ήταν εφικτό ή σωστό. Οι τράπεζες είναι μέρος της ζωής της χώρας, όπως και η χώρα είναι μέρος της δικής τους. Αυτό που θέλουμε είναι κάτι άλλο: να σκεφτούν. Να σκεφτούν όλοι. Η εκτελεστική εξουσία, η νομοθετική, η δικαστική. Όπως διδάσκουν ο Καντ και η Άρεντ, η σκέψη είναι πράξη ευθύνης. Και η άρνηση της σκέψης είναι πράξη που πρέπει να κριθεί.

Η "καταδίκη" που επιδιώκουμε δεν είναι τιμωρία. Είναι η αποδοχή μιας αντίστροφης πορείας. Να ανέβουμε τον ίδιο δρόμο που κάποτε κατεβήκαμε, να ξαναβάλουμε στη ζωή της χώρας τα εργαλεία που παραλείφθηκαν, να ξαναμοιράσουμε το βάρος δίκαια, να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη από την αρχή.

Αυτό είναι το Εμείς. Δεν περιέχει αντιπαλότητα. Αλλά μια αυστηρή υπενθύμιση ότι η αρμονία γεννιέται όταν το διαφορετικό συναντιέται, όταν η συμβίωση γίνει ο στόχος.

Ένας αποκαλυπτικός δείκτης — Το ΔΝΤ

Ίσως, πριν κλείσουμε, αξίζει να κοιτάξουμε έναν δείκτη που η χώρα αποφεύγει επί τέσσερις δεκαετίες: το μερίδιό της στο παγκόσμιο ΑΕΠ, όπως το αποτυπώνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Από το 0,70% του 1980 στο 0,22% σήμερα, η πορεία είναι σταθερή, αθόρυβη και αμείλικτη. Δεν είναι ένας τεχνικός αριθμός· είναι ο καθρέφτης μιας χώρας που συρρικνώνεται μέσα στον κόσμο, όχι μόνο οικονομικά αλλά και ως ικανότητα να σκέφτεται, να σχεδιάζει, να αναλαμβάνει ευθύνη.

Αυτός ο δείκτης — διαθέσιμος δημόσια στο IMF (greece) — μας καλεί όμως όλους, την εκτελεστική εξουσία, τη νομοθετική, τη δικαστική, να ανέβουν τον ίδιο δρόμο που κατέβηκαν.

Να αναγνωρίσουμε το βάρος που μας αναλογεί. Ότι οφείλουμε να σκεφτούμε, οφείλουμε να σταματήσουμε να αποφεύγουμε να σκεφτόμαστε. Να ξαναβρούμε τα εργαλεία της δικαιοσύνης, της κρίσης και της δίκαιης κατανομής. Να κάνουμε τις χαμένες εξουσίες του νόμου και μιας δίκαιης κυβέρνησης της κοινωνίας να βρουν το στόχο τους, να γίνουν θεραπαινίδες της Κοινωνίας.

Γιατί μόνο τότε το "Εμείς" θα έχει εκπληρώσει το στόχο ν' αρχίσουμε ν' ανεβαίνουμε το δρόμο προς τα πάνω. Μαζί.